Η διάρρηξη της συμμαχίας Ισραήλ – Τουρκίας και το εβραϊκό λόμπι


του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα
Με αφορμή την επίσκεψη του ισραηλινού προέδρου Σίμον Πέρες

(Προδημοσίευση από το υπό έκδοση βιβλίο μου με τίτλο: Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη και Ελληνισμός)

(Αφιερώνεται στους εν Ελλάδι και απανταχού Τουρκολάγνους ραγιάδες του Νέο – Οθωμανισμού, τους εν Ελλάδι και απανταχού πολυπολιτισμικούς  της «σοσιαλιστικής διεθνούς» του Γιώργου Παπανδρέου και τους εν Ελλάδι και απανταχού παγκοσμιοποιημένους νεοταξικούς «διεθνιστές», ένθεν κακείθεν του φάσματος του ουρανίου τόξου, αλλά και στους εν Ελλάδι και απανταχού νενέκους, που καλλιεργούν το σύνδρομο φοβίας απέναντι στους Τούρκους).

grai-gap

Τα πέντε εκατομμύρια των στρατιωτών του Ξέρξη, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος δεν θα περνούσαν τις Θερμοπύλες, αν δεν εμφανιζόταν οι εφιάλτες. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι οι μοντέρνοι Μήδοι εξ ανατολών, αλλά οι εφιάλτες εντός των τειχών.

Ας αφήσουμε όμως τη μακροσκελή αυτή εισαγωγή κι’ ας ασχοληθούμε με το θέμα μας, αν και πιο σημαντική είναι τελικά η εισαγωγή, απ’ αυτά που θα αναπτύξω κατωτέρω, συνεχίζοντας το θέμα των σχέσεών Ισραήλ, Τουρκία, Κύπρος, Ελλάδα κ.λπ.

Θα συνεχίσουμε την ανάλυσή μας λεπτομερέστερα, λαμβάνοντας υπόψη μια εμπεριστατωμένη ομιλία, που έκανε στην Κύπρο μια ισραηλινή επιστήμονας, που περιγράφει το πρόβλημα που αφορά την τουρκική πολιτική προς τους γείτονές της Ελλάδα και Κύπρο καθώς και Τουρκία – Ισραήλ.

Ορισμένα αποσπάσματα από τη σημαντική της διάλεξη, που έδωσε στο Κυπριακό Κέντρο για Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Υποθέσεις του Πανεπιστημίου Λευκωσίας με θέμα «Η τουρκική εξωτερική πολιτική και το Ισραήλ»  είναι αποκαλυπτικά:

Στην ανάλυσή της η Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, ανώτερη ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Van Leer της Ιερουσαλήμ και Λέκτορας στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ αναφέρει δύο κυρίως λόγους που πυροδότησαν αλυσιδωτές εξελίξεις, ώστε η συμμαχία των δύο χωρών να έχει διαρραγεί: Πρώτον η άνοδος στην εξουσία το 2002 του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, του Ταγίπ Ερντογάν και η εμφάνιση στο προσκήνιο του αρχιτέκτονα της νέας τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Αχμέτ Νταβούτογλου.  Η Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα θεωρεί ως εξίσου σημαντική μιαν άλλη ημερομηνία, το 1996, όταν το Ισραήλ πρότεινε και η Τουρκία δέχτηκε τη σύναψη μιας συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας.

Το Ισραήλ είχε απευθυνθεί πρώτα στην Ελλάδα, η οποία για ακατανόητους λόγους, που είχαν να κάνουν περισσότερο με φιλοαραβικά σύνδρομα παρά με ορθολογιστική εκτίμηση του διεθνούς και περιφερειακού περιβάλλοντος, απέφυγε να ανταποκριθεί. Το Ισραήλ θεωρεί την Κύπρο και την Ελλάδα ως φυσικούς συμμάχους του σε μια περιοχή που κατακλύζεται από έναν ωκεανό εχθρικών Αράβων και φανατικών μουσουλμάνων.

Η Ισραηλινή καθηγήτρια, όπως και άλλοι Ισραηλινοί στρατηγικοί και άλλοι αναλυτές, εκτιμούν σήμερα, 13 χρόνια μετά τη σύναψη της συμφωνίας, ότι οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας απέχουν πάρα πολύ από του ν’ αποτελούν πια μια στρατηγική συμμαχία.

α) Η Τουρκία υπονομεύει τη διεθνή νομιμότητα του Ισραήλ
Η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα υποστηρίζει ότι η Τουρκία έχει αναδειχθεί σε μιαν από τις πιο δύσκολες στρατηγικές προκλήσεις για τη χώρα της επειδή η Τουρκία αποφάσισε να αντιμετωπίζει το Ισραήλ ως ανταγωνιστή και όχι ως σύμμαχο. Ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, η Τουρκία επιχειρεί να υπονομεύσει τη διεθνή νομιμότητα του Ισραήλ, πράγμα, ασφαλώς, που το Ισραήλ δεν πρόκειται να ανεχθεί. Η αντίστροφη μέτρηση για την αποκαθήλωση των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων άρχισε με την άνοδο στην εξουσία του ΑΚΡ και του διορισμού του Αχμέτ Νταβούτογλου, ακαδημαϊκού, ως συμβούλου επί εξωτερικών υποθέσεων.

Η κατάρρευση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας, παρατηρεί η Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, δεν ήταν αποτέλεσμα αντιδράσεων ή απογοήτευσης της Άγκυρας εξαιτίας της ισραηλινής πολιτικής έναντι της Παλαιστινιακής Αρχής ή της Γάζας, αλλ’ η συνέπεια μιας νέας στρατηγικής αντίληψης της Τουρκίας για την εξωτερική πολιτική, όπως την κωδικοποίησε ο Νταβούτογλου. Έτσι, ενώ οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν σχεδόν παρόμοια προβλήματα, μπορεί να λεχθεί, επισημαίνει η Ισραηλινή καθηγήτρια σχεδόν με βεβαιότητα, ότι η συμμαχία με την Τουρκία έχει πεθάνει. Ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι;

Πρώτον, είναι οι εσωτερικές αλλαγές στην Τουρκία. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης προσέδωσε νομιμοποίηση στα θρησκευτικά στοιχεία με θετική διάδραση έναντι των δυνάμεων της αγοράς. Το ΑΚΡ απέφυγε εξ αρχής να υιοθετήσει ανοικτά την ισλαμική ατζέντα, χωρίς να μειώνει τις διεκδικήσεις του με στόχο, εκτός των άλλων, τον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας της Τουρκίας. Η εξωτερική πολιτική είναι το πεδίο στο οποίο αυτή η ισλαμική ατζέντα βρήκε έδαφος έκφρασης και εφαρμογής. Η Ισραηλο-Παλαιστινιακή σύγκρουση έγινε η αιχμή του δόρατος αυτής της πολιτικής, η οποία επιδιώκεται να αποτυπωθεί στα Βαλκάνια, στην Κύπρο, στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη, περιοχές όπου, κατά την έκφραση του Νταβούτογλου, «κάθε τζαμί που καταστρέφεται, υπονομεύει εν δυνάμει τουρκική επιρροή στην περιοχή».

Δεύτερον, η άνοδος νέων πολιτικών δυνάμεων από την τουρκική περιφέρεια διά του ΑΚΡ επέβαλε τον καθορισμό μιας ατζέντας εξωτερικής πολιτικής. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, θρησκευόμενος μουσουλμάνος και αποκληθείς ως ο Τούρκος Κίσινγκερ, ανέλαβε να την προσδιορίσει. Αυτή προβλέπει ότι η Τουρκία πρέπει να αναγνωρισθεί διεθνώς ως η μόνη χώρα ικανή να αποτρέπει μια σύγκρουση πολιτισμών. Όμως απαραίτητη προϋπόθεση για να επανασυμφιλιωθεί με τον ισλαμικό κόσμο είναι η απαγκίστρωσή της από τη στρατηγική συμμαχία της με το Ισραήλ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον επαναπροσδιορισμό των στόχων της εξωτερικής πολιτικής της, που δεν έχουν σχέση πια με την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ.

β) Pax Ottomanica
Το κομβικό σημείο στην αλλαγή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, σημειώνει η ισραηλινή επιστήμονας, είναι ο Νοέμβριος 2002, με την άνοδο στην εξουσία τού ΑΚΡ, του οποίου η ηγεσία τηρεί σκληρή και επικριτική στάση έναντι του Ισραήλ. Η πολιτική της στόχευε στην ακύρωση της συμμαχίας με το Ισραήλ. (Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αναλυθεί και η τουρκική πολιτική στο Κυπριακό, που άλλαξε άρδην αμέσως μετά την υποβολή του σχεδίου Ανάν [11.11.2002] και κατέλαβε εξ απήνης και τη Λευκωσία και την Αθήνα). Η Άγκυρα θεωρούσε πια το Ισραήλ όχι μόνο ως ένα εμπόδιο στην εξακτίνωση της νέας εξωτερικής πολιτικής της, αλλά και ως μια προσωρινή παρουσία, με την έννοια ότι το Ισραήλ έπρεπε να επιστρέψει στα φυσικά του όρια, εκείνα της πάλαι ποτέ Παλαιστίνης στο πλαίσιο μιας Pax Ottomanica.

Η Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα επισημαίνει ότι, μεταξύ άλλων στοιχείων, που συνέβαλαν στη νέα τουρκική πολιτική πραγματικότητα, ήταν ο πόλεμος στο Ιράκ (να θυμίσουμε την άρνηση της Τουρκίας να επιτρέψει διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων), η εγκαθίδρυση αυτόνομης Κουρδικής Αρχής στην πετρελαιοφόρα περιοχή της Μοσούλης και του Κιρκούκ, η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. και η συνεχής ταύτιση της τρομοκρατίας και βίας με τους μουσουλμάνους.

γ) Αρχές πολιτικής
Ο Νταβούτογλου πρότεινε μια διέξοδο στον εκνευρισμό της Τουρκίας, περιλαμβανομένης και μιας ψευδαίσθησης δύναμης, κατά την Ισραηλινή καθηγήτρια.

Δύο είναι οι αρχές της εξωτερικής πολιτικής, όπως τις καθόρισε ο Νταβούτογλου:
Πρώτον, η Τουρκία πρέπει να αποκτήσει δύναμη, εάν επιθυμεί να υπερασπίσει τον εαυτό της.

Δεύτερον, η ανάγκη η Τουρκία να επανεύρει την πραγματική ταυτότητά της, στηριγμένη στην Ισλαμική και Οθωμανική κληρονομιά της.

Κατά τον Νταβούτογλου, η Τουρκία είναι ο καθαρός εκπρόσωπος του μουσουλμανικού κόσμου, γι’ αυτό και πρέπει να της αποδοθεί διεθνής αναγνώριση, με σεβαστή θέση σε Διεθνείς Οργανισμούς και μια μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας», ο Νταβούτογλου, παρατηρεί η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, συνδυάζει σταθερές αξίες (Ιστορία, Γεωγραφία, πληθυσμό, πολιτισμό), εν δυνάμει δεξιότητες (οικονομικές, στρατιωτικές, τεχνολογικές) και τις σχέσεις μεταξύ στρατηγικής αντίληψης, τακτικού σχεδιασμού και πολιτικής βούλησης.

Όλα αυτά, συν γεωπολιτικές, γεωπολιτισμικές και γεωοικονομικές εκτιμήσεις πρέπει να συμβάλλουν στη μεγαλοσύνη του κράτους και στην ανάπτυξη δύναμης. Κατά τον Νταβούτογλου, η Τουρκία δεν είναι μια συνήθης χώρα αλλά μια χώρα-κλειδί, που βρίσκεται στο κέντρο ενός πολιτισμού. Γι’ αυτό και πρέπει ν’ αναπτύξει μια νέα εξωτερική πολιτική στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή. Το πιο σημαντικό είναι η αξιοποίηση του ισλαμικού παράγοντα ως μέσου, που θα ενισχύσει την επιρροή της Τουρκίας στην περιοχή.

δ) Paradigm shift και Ελληνισμός
Η ανάγκη, εξηγεί η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, για δημιουργία ενός ψυχολογικού κλίματος δύναμης, ασφάλειας και στρατηγικής υπεροχής απαιτούσε την επανεκτίμηση της συμμαχίας με το Ισραήλ, που πλέον κατάντησε μια μη φυσιολογική δύναμη στην περιοχή και γι’ αυτό πρέπει να επαναφερθεί, σύμφωνα με την οπτική γωνία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, στη θέση του – όπως παλαιότερα πολλοί άλλοι υπό Τουρκο-Οθωμανική κυριαρχία.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης που ακολούθησε, στην παρουσία και ξένων πρέσβεων αλλ’ ουδενός εκπροσώπου του κυπριακού Υπουργείου Εξωτερικών ή του προεδρικού Γραφείου Τουρκικής Πολιτικής, η Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα εξήγησε ότι η νέα τουρκική πολιτική δεν είναι περιστασιακή αλλά θα διαρκέσει στο χρόνο, γι’ αυτό και ενδιαφέρει αμεσότατα και την Κύπρο. Ιδιαίτερα οι φιλόδοξες βλέψεις της Τουρκίας να αναδειχθεί όχι μόνο σε περιφερειακή αλλά και σε παγκόσμια δύναμη, μέχρι το 2023, σύμφωνα με τις προβλέψεις Νταβούτογλου, δημιουργούν εντάσεις στις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ.

Η Τουρκία έκαμε αυτό που στις διεθνείς σχέσεις αποκαλείται paradigm shift, δηλ. πλήρη αλλαγή και ανατροπή εξωτερικής πολιτικής με συγκεκριμένους στόχους και επιδιώξεις. Ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Ανδρέας Θεοφάνους, που παρουσίασε την Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, διερωτήθηκε αν υπάρχει και ποιο είναι το paradigm shift της ελληνικής πλευράς, ιδιαίτερα μετά τη δυναμική, που αναπτύχθηκε εξαιτίας της ένταξής μας στην ΕΕ. Η απάντηση ήταν απελπιστική: Δεν υπάρχει τέτοια προοπτική, αφού η ελληνική πλευρά έμεινε αγκιστρωμένη σε συμφωνίες, που ήδη ανατρέπονται από τα γεγονότα και τις εξελίξεις που συντελούνται ή αναμένεται να συντελεστούν στην περιοχή μας».

Πολλοί αναλυτές, αναφερόμενοι στην ακατανόητη πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μιλούν για ανεπάρκεια, για λάθη, για παραλήψεις, για ανικανότητα κ.λπ., θεωρώντας ότι η πολιτική που ακολούθησε ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει σχέση με μια συνειδητή πολιτική σχεδιασμένης υποτέλειας και εξυπηρέτησης συμφερόντων που αποφασίζονται από εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας και κυρίως από την «φίλη και σύμμαχο» Αμερική. Γι’ αυτό και ο Αδαμάντιος Πεπελάσης, άριστος γνώστης της οικογένειας Παπανδρέου και της σχέσης της με τους Αμερικανούς ισχυρίζεται ότι «Ο Γ. Παπανδρέου, ο οποίος έδωσε χίλια δυο δείγματα της ανεπάρκειάς του να κυβερνά μια χώρα, για κάποιους λόγους που υποπτευόμαστε μερικοί από μας, έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα για αυτά που έλαβε στη δωροθήκη του, προτού καν γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ» 1. Βασικά πρόκειται για την εφαρμογή συγκεκριμένων εντολών που στο παρόν στάδιο αλληλοσυγκρούονται μεταξύ τους. Εξ’ ου και το δίλημμα του πρωθυπουργού.

Για να το διατυπώσουμε απλά και κατανοητά. Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση, εξαπατώντας συνειδητά τον ελληνικό λαό, για να εφαρμόσει τα γεωστρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ, με στόχο τον πλήρη έλεγχό του. Ο έλεγχος αυτός είναι δυνατός μόνο, αν η Ελλάδα καταστραφεί οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτιστικά και υπαχθεί ως προτεκτοράτο στην περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη, που ακούει στο όνομα Νέο – Οθωμανική Τουρκία. Στο σχέδιο αυτό εντάσσεται και η αφαίρεση επαρχιών της, όπως η Θράκη, η Μακεδονία και η Ήπειρος, μέσω της λεγόμενης διολίσθησης, δηλαδή της διεκδίκησης των γειτόνων απέναντι στην Ελλάδα και της κατοχύρωσης αυτών των διεκδικήσεων ντε φάκτο, επειδή η ελληνικές κυβερνήσεις συνεχώς θα ενδίδουν ή δεν θα αντιδρούν, για να αποτρέψουν τα χειρότερα, έως ότου δημιουργηθεί και η ντε γιούρε κατάσταση, με τελική κατάληξη της προσάρτησή τους στις χώρες αυτές.

Η πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση στην οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό, την άμυνα, το μεταναστευτικό, την εξωτερική πολιτική και σε οποιοδήποτε άλλο τομέα, κυρίως απέναντι στην Τουρκία, υπηρετεί αυτόν τον στρατηγικό στόχο. Το σχέδιο αυτό υλοποιείται σταδιακά και μελετημένα, ώστε να μη γίνει απόλυτα συνείδηση από τους Έλληνες «Νεοραγιάδες», που η διαφθορά, που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, έχει αλλοτριώσει.

Στην εξέλιξη αυτή δεν ήταν καθόλου άμοιρα και τα κόμματα της Αριστεράς. Κάθε άλλο. Η πλήρης αδιαφορία τους στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και συγκεκριμένα στα θέματα της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι από απαράδεκτη έως εξωφρενική. Για τα κόμματα αυτά δεν υπάρχουν βασικά εθνικά θέματα, εκτός ίσως από κάποιες δειλές, αποσπασματικές και ασήμαντες αναφορές για λόγους σκοπιμότητας περισσότερο, σε εθνικά θέματα. Υπάρχουν μόνο κοινωνικά – οικονομικά. Μια αυταπάτη που την πληρώνουν οι Έλληνες, αλλά την πληρώνουν και οι ίδιοι, γιατί αντιμετωπίζουν την απαξίωσή τους από τον έλληνα ψηφοφόρο.

Η αλλοτρίωση αυτή οφείλεται φυσικά και στην καταναλωτική μανία και «αποκτήνωση» του Έλληνα που προώθησαν οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις με δανεικά. Είναι το μοντέλο στο οποίο εντάχθηκαν όλες οι πολιτικές παρατάξεις. Χωρίς τη σκόπιμη και σχεδιασμένη διαφθορά του ελληνικού λαού, τα σχέδια αυτά δεν θα μπορούσαν να ευοδωθούν 2.  Παρ’ όλα αυτά το πατριωτικό αισθητήριο του Έλληνα δεν αφανίστηκε, απλώς αποδυναμώθηκε.

Προέκυψε ωστόσο στο μεταξύ ένα πρόβλημα που αφορά τις σχέσεις μας με το Ισραήλ. Φαίνεται ότι το εβραϊκό λόμπι, που διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, δεν είναι απόλυτα σύμφωνο με αυτήν την εξέλιξη, ύστερα από τη διένεξη του Ισραήλ με την Τουρκία και κυρίως με την ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ΑΟΖ που συνορεύει με αυτήν της Κύπρου.

Το Ισραήλ, δεν είναι διατεθειμένο να αποκλειστεί τελείως από ισλαμικές χώρες, όπως το επιδιώκει η Τουρκία. Είναι επιπλέον σε θέση να επιβάλει τη θέλησή του.

Αν η Ελλάδα δεν εξασφαλίσει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο και κατ’ επέκταση με το Ισραήλ, ο κίνδυνος να αποκοπεί το Ισραήλ από την Δύση γίνεται πραγματικότητα. Εκτός από την Ελλάδα, το Ισραήλ είναι κυκλωμένο από ισλαμικά κράτη. Γι’ αυτό και εξέφρασε σαφώς την πρόθεση να αναγνωρίσει την ΑΟΖ της Ελλάδας, που σημαίνει ότι έμπρακτα αναγνωρίζει ΑΟΖ και στο Καστελόριζο.

Εδώ λοιπόν εντοπιζόταν το δίλημμα του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησης Παπαδήμου, που παρέμενε σε εκκρεμότητα, απ’ ότι δείχνουν τα γεγονότα. Σε ποιον αφέντη να υποκύψει και ποιον από τους δυο να ικανοποιήσει; Φαίνεται πως η περίπτωση υποταγής στα κελεύσματα του Ισραήλ αποκτά μεγαλύτερη πιθανότητα, γιατί τα δεδομένα έχουν αλλάξει ριζικά. Ενώ πριν έπρεπε η Ελλάδα να ελέγχεται από την Τουρκία, ως εντολοδόχος των Αμερικανών, τώρα με την τροπή που πήραν οι σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας, θα πρέπει να ελεγχθεί η Ελλάδα από το Ισραήλ, πιθανόν ενάντια στην Τουρκία, αλλά ίσως και από τους δύο. Τι στην πραγματικότητα θα ισχύσει, είναι προς το παρόν δύσκολο να υποστηριχτεί με σιγουριά.

Ποια πολιτική θα ακολουθήσουν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας; Θα υποταχθούν πλήρως στις εντολές της Τουρκίας ή θα ενδώσουν στις εντολές του εβραϊκού λόμπι, που δεν θέλει με κανένα τρόπο να αποκοπεί το Ισραήλ από την επαφή του με την Ευρώπη; Η τελικά θα γίνει συνδυασμός και των δύο; Η πολυποίκιλη ρευστότητα και αβεβαιότητα δεν επιτρέπει συμπεράσματα με ακρίβεια.

Για το λόγο αυτό δεν είμαστε ακόμη σε θέση να δώσουμε μια οριστική απάντηση. Η πολιτική υπαγωγής μας στην επιτήρηση της Άγκυρας, εκτός ίσως από την περίπτωση της ΑΟΖ που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Ισραήλ, μπορεί να αποτελεί μία περίπτωση.

Το Ισραήλ δεν θα έχει αντίρρηση στη στρατηγική των ΗΠΑ, εκτός από το θέμα της ΑΟΖ Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας, που θα κατοχυρώνει την εξυπηρέτηση της δικής του πολιτικής.

Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται μέσω του ελέγχου της Ελλάδας, να αποκλείσουν οποιανδήποτε προσέγγιση της με τη Ρωσία, όπως επιχειρήθηκε π.χ. από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με τον αγωγό Νοβοροσίσκ – Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη και με το Βουκουρέστι, με τα ήδη γνωστά αποτελέσματα. Επιπλέον η μισή Ελλάδα κάηκε για το λόγο αυτό και είναι σίγουρο ότι απειλήθηκε και η ζωή του ίδιου του Καραμανλή και της οικογένειάς του, αν συνέχιζε την πολιτική προσέγγισης προς τη Ρωσία.

Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονταν για την ενεργειακή απεξάρτηση της Ελλάδας και γενικότερα της Νοτίου Ευρώπης από τη Ρωσία, όμως επικροτούν την ανακήρυξη της ΑΟΖ ανάμεσα στο Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα. Να το θέσουμε απλά. Οι ΗΠΑ ευνοούν έναν αγωγό που θα προωθεί στην Ευρώπη πετρέλαιο κα φυσικό αέριο από τον ενεργειακό χώρο των τριών χωρών, ενώ είναι εναντίον οποιουδήποτε αγωγού από τη Ρωσία. Αυτήν την πραγματικότητα δεν μπορεί να την παραβλέψει κανείς, χωρίς να έχει αρνητικές συνέπειες για τη χώρα.

Όπως και να έχει το πράγμα,  είμαι της γνώμης ότι το Ισραήλ, δηλαδή το εβραϊκό λόμπι, σ’ αυτό αποκλειστικά το θέμα, θα επιβάλει τη θέλησή του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και φυσικά έμμεσα ή άμεσα και στην Ελλάδα. Οι ενδείξεις με την επίσκεψη του πρώην Υπουργού Εξωτερικών Μπεγλίτη και τις αμυντικές συμφωνίες που έχουν συναφθεί στο Ισραήλ, καθώς και τις επισκέψεις άλλων αξιωματούχων της Ελλάδας στο Ισραήλ και την Κύπρο, είναι ενθαρρυντικές προς αυτή την κατεύθυνση, εφόσον θα ισχύσει ο όρος της  α μ ο ι β α ι ό τ η τ α ς και της  ε θ ν ι κ ή ς   α ν ε ξ α ρ τ η σ ί α ς,  που περιλαμβάνει ολόκληρη την επικράτεια και όχι μόνο τις περιοχές από τις οποίες σχεδιάζεται να περάσουν οι αγωγοί φυσικού αερίου προς τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.

 


 

1.  Βλ. Αδαμάντιος Πεπελάσης, συνέντευξη στο περιοδικό «Μόνο», ό.π.
2. Λόγω διαφθοράς και μη αλλαγής νοοτροπίας παρατηρείται το φαινόμενο, να προστρέχουν οι ψηφοφόροι σε όποιον με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με φανερό ή καλυμμένο τους υπόσχεται χρήματα ή εν πάση περιπτώσει την μη περικοπή τους. 

hellasontheweb.org

Διαφημίσεις
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.