Μαρία Ρεπούση: εξάμβλωμα αυθάδειας


Του Θύμιου Παπανικολάου

               Η «ιστορικός» Μαρία Ρεπούση θα  καταγραφεί στην ιστορία σαν εξάμβλωμα αυθάδειας: ΟΧΙ τόσο διότι είναι διατεταγμένη «ιστορικός» (επιδοτούμενη μαζί με άλλους από «εστίες» του Σόρος) με στόχο να παραχαράξει και να αλλοιώσει την ελληνική ιστορία, αλλά για τις υστερικές εμμονές της…

            Μετά τους «συνωστισμούς» και CIA, καθώς και τις υστερικές εμμονές της που αρνούνται τη γενοκτονία των Ποντίων, τώρα έβγαλε άλλη στριγκιά κραυγή: «Ο χορός του Ζαλόγγου είναι εθνικός μύθος»!!!

            Εάν ήταν πραγματικά Ιστορικός και όχι «ιστορικός» υπηρεσίας, θα γνώριζε  τη διαλεκτική της Ιστορίας: Οι ιστορικοί Θρύλοι δεν είναι μύθοι. Στηρίζονται σε αληθινά γεγονότα φορτισμένα συγκινησιακά, ίσως και με κάποια «μυθολογική» υπερβολή,  μεταφερόμενα από γενιά σε γενιά μέσω της προφορικής παράδοσης.

            Πραγματικά γεγονότα της ιστορίας, συγκλονιστικά και ηρωικά γίνονται Θρύλοι μέσω της λαϊκής παράδοσης και λαϊκής μούσας: ΑΥΤΑ δεν είναι ιστορικοί μύθοι, ούτε κατασκευασμένα από κανέναν, απλώς μπορεί, το ιστορικό τους ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ να «επενδύεται» με κάποιες συγκινησιακές «υπερβολές», με κάποιο «μυθολογικό» τσόφλι…

Αν η κ. Ρεπούση ήταν Ιστορικός αυτό θα το γνώριζε. Αλλά δεν είναι Ιστορικός, εκτελεί «χρέη» επιδοτούμενου «ιστορικού»…

Αλήθεια από πού αντλεί η κ. Ρεπούση το «ιστορικό» της απόφθεγμα: Ότι ο Χορός του Ζαλόγγου  είναι μύθος;

Βρισκόταν εκεί και  κατέγραφε το  συμβάν;

Αν διέθετε λίγη σοβαρότητα θα μελετούσε τουλάχιστον τις μαρτυρίες εκείνων που ζήσανε τα χρόνια εκείνα και μάλιστα στα Ιωάννινα.

Θα καταγράψουμε κάποιες:

α). Ιάκωβος Μπαρτόλντυ: Πρώσος περιηγητής και διπλωμάτης (καθόλου ευνοϊκός προς τους Έλληνες) που Βρισκόταν την εποχή εκείνη (1803-1804)  στα Ιωάννινα.

         Γράφει στο έργο του: «Ταξίδιον εις την Ελλάδα 1803 – 1804»:

«Καμιά εκατοστή απ΄ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμη βύζαιναν.».

β). Γουλιέλμος Μαρτίνος Ληκ:  Άγγλος στρατιωτικός, περιηγητής και αρχαιολόγος, γράφει από πληροφορίες που συνέλεξε το 1805:

«Περίπου 100 οικογένειες είχαν αποτραβηχτεί στο μέρος αυτό από το Σούλι και την Κιάφα, με συνθήκες και ζούσαν στο λόφο ανενόχλητες ώσπου έπεσε το Κούγκι. Τότε επειδή τάχα η περιοχή αυτή ήταν περισσότερη οχυρή ξαφνικά τους επιτέθηκαν με διαταγή του Βεζίρη. Όταν η κατάσταση έγινε απελπιστική ο Κίτσος Μπότσαρης και ένα τμήμα του διέφυγαν. Από τους υπολοίπους, 150 σκλαβώθηκαν και 25 κεφάλια στάλθηκαν στον Αλβανό Μπουλούκμπαση στην Καμαρίνα που διεύθυνε τις επιχειρήσεις, 6 άνδρες και 22 γυναίκες ρίχτηκαν από τα βράχια από το ψηλότερο σημείο του γκρεμνού, προτιμώντας έτσι παρά να πέσουν ζωντανοί στα χέρια των εχθρών τους. Πολλές γυναίκες που είχαν παιδιά τις είδαν να τα ρίχνουν με δύναμη προτού εκείνες κάνουν το μοιραίο πήδημα».

γ).Χριστόφορος Περρραιβού: Το 1815 δημοσιεύει την πρώτη αναφορά στο περιστατικό:

«τότε εγνώρισαν ο Κουτσιονίκας και ο Κίτσιο Μπότσαρης την συνηθισμένην αντιπληρωμήν όπου δίδει ο Βεζίρης εις τους πιστούς του προδότας, πλην η μετάνοια τότε ήτο ανωφελής. Άρχισαν μ΄ όλον τούτο και αντεμάχοντο μεγαλοψύχως, δεν είχαν όμως τα αναγκαία ν΄ αντισταθούν περισσότερον από δύο ημέρας. Αι γυναίκες δε κατά την δευτέραν ημέραν βλέπουσαι ταύτην τη κτηνώδη περίστασιν, εσυνάχθησαν έως εξήκοντα, επάνω εις έναν πετρώδη κρημνόν. Εκεί εσυμβουλεύθησαν και απεφάσισαν ότι καλύτερα να ριφθούν κάτω από τον κρημνόν διά να αποθάνουν, πάρεξ να παραδοθούν διά σκλάβες εις χείρας των Τούρκων. Όθεν αρπάξαντες με τας ιδίας των χείρας τα άκακα και τρυφερά βρέφη, τα έρριπτον κάτω εις τον κρημνόν. Έπειτα αι μητέρες πιάνοντας η μία με την άλλη τα χέρια τους άρχισαν και εχόρευαν, χορεύουσαι δε επηδούσαν ευχαρίστως μίαν κατόπιν της άλλης από τον κρημνόν. Μερικαί όμως δεν απέθανον, επειδή έπιπτον επάνω εις τα παιδία των και τους συντρόφους, των οποίων τα σώματα ήταν καρφωμένα πάνω εις τες μυτερές πέτρες του κρημνού».

Φραγκίσκος Πουκεβίλ: Διέμεινε 10 χρόνια στην αυλή του Αλή Πασά. Το 1820 στο τρίτομο έργο του «Ταξίδι στην Ελλάδα» αναφέρεται στο επεισόδιο:

«…τις γυναίκες τις γκρέμισαν από τα ύψη των βουνών στις αβύσσους του Αχέροντα, τα παιδιά πουλήθηκαν στα παζάρια.»

Τον επόμενο όμως χρόνο που εκδίδονται οι άλλοι τόμοι περιλαμβάνεται το γεγονός με περισσότερη λεπτομέρεια:

«Ηρωικό θάρρος εξήντα γυναικών, που κινδύνευαν να παραδοθούν στη σκλαβιά των Τούρκων. Ρίχνουν τα παιδιά τους πάνω στους πολιορκητές σαν να ήταν πέτρες έπειτα, πιάνοντας το τραγούδι του θανάτου και κρατώντας η μιά το χέρι της άλλης, ρίχτηκαν στο βάθος της αβύσσου, όπου τα κομματιασμένα πτώματα των παιδιών τους δεν άφηναν μερικές να συναντήσουν το Χάρο, όπως θα το ήθελαν.»

ε). Κλωντ Φωριέλ: Γάλλος Ιστορικός και ακαδημαϊκός δίνει παραστατικές λεπτομέρειες:

«..ήταν ακόμα αβέβαιη, όταν εξήντα γυναίκες, βλέποντας πως στο τέλος θα σκοτώνονταν οι δικοί τους, μαζεύονται σ΄ ένα απότομο ψήλωμα στον γκρεμό, που στη μία πλευρά του ανοιγόταν ένα βάραθρο και στο βάθος του το ρέμα άφριζε ανάμεσα στους μυτερούς βράχους που γέμιζαν τις όχθες και τη κοίτη του. Εκεί αναλογίζονται τι έχουν να κάνουν, για να μη πέσουν στα χέρια των Τούρκων, που τους φαντάζονται κιόλας να τις κυνηγούν. Αυτή η απελπισμένη συζήτηση στάθηκε σύντομη, και η απόφαση που ακολούθησε ήταν ομόγνωμη. Οι περισσότερες απ΄ αυτές τις γυναίκες ήταν μητέρες, αρκετά νέες, και είχαν μαζί τα παιδιά τους, άλλες στο βυζί ή στην αγκαλιά, άλλες τα κρατούσαν από το χέρι. Η κάθε μια πήρε το δικό της, το φίλησε για τελευταία φορά και το έριξε ή το έσπρωξε γυρνώντας το κεφάλι στον διπλανό γκρεμό. Όταν δεν είχαν πια παιδιά να γκρεμίσουν, πιάστηκαν από τα χέρια και άρχισαν ένα χορό, γύρω – γύρω, όσο πιο κοντά γινόταν στην άκρη του γκρεμού και η πρώτη απ΄ αυτές, αφού χόρεψε μια βόλτα φτάνει στην άκρη, ρίχνεται και κυλιέται από βράχο σε βράχο ως κάτω στο φοβερό βάραθρο. Ωστόσο ο κύκλος, ή ο χορός συνεχίζει να γυρνάει, και σε κάθε βόλτα μια χορεύτρια αποκόβεται με τον ίδιο τρόπο, ως την εξηκοστή. Λένε πως από κάποιο θαύμα, μία απ΄ αυτές τις γυναίκες δεν σκοτώθηκε πέφτοντας».

Υπάρχουν ακόμα και άλλες μαρτυρίες της εποχής εκείνης. Αλλά αυτές είναι υπέρ-αρκετές.

Αλλά είπαμε. Η «ιστορικός» κ. Ρεπούση δεν νοιάζεται για την ιστορία. Άλλο έργο της έχει ανατεθεί…

Διαβάστε και το άρθρο:

«Ρεπούση: Η βέβηλη πράξη της νεοταξικής σατραπείας…»

ΕΔΩ:

http://resaltomag.blogspot.gr/2013/05/blog-post_5783.html

ΠΗΓΗ:

http://resaltomag.blogspot.gr/2013/05/blog-post_31.html

Διαφημίσεις
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

5 ἀπαντήσεις στὸ Μαρία Ρεπούση: εξάμβλωμα αυθάδειας

  1. Ὁ/ἡ Rosa Loser Burg γράφει:

    Επιτέλους θα ανακαλύψουν οι έλληνες πόσο φασιστικά τους γαλούχησαν απο κούνιας μέχρι ….ολικής τύφλωσης, ώστε να μην ανέχονται την άλλη άποψη και την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας. Πόσο μικροί νιώθετε μέσα σας και πόσο φοβισμένοι για να έχετε αυτή τη σχιζοφρενική εμμονή με την αίσθηση μεγαλείου, έναντι των άλλων λαών και πολιτισμών, αντί για την αποδοχή τους, όπως θα έκανε ενας πραγματικά καλλιεργημένος πνευματικά λαός!
    “Πολιτισμός χωρίς ανάπτυξη και ανάπτυξη χωρίς πολιτισμό δεν μπορεί να επιτευχθεί” , μια πικρή τραγική αλήθεια που ξεστόμισε ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας ως άλλος Τειρεσίας, που (παρά την τύφλα του) προέβλεψε την καταστροφή…

    Τι σχέση έχουν οι αυτόνομες κοινότητες των Σουλιωτών που διεκδικούσαν την γεωγραφική περιοχή με τις μετέπειτα συμμετοχή τους στην επανάσταση του “21 και τα εθνικιστικά ιδεώδη που φόρτωσαν οι πολιτικοί εκμεταλλευτές των αγώνων ενος λαού που ήελε να ζεί ελέυερα χωρίς “καταπιεστές” στο κεφάλι του έλληνες ή βάρβαρους; Αλλο η επίσημη Ιστορία που οι πολιτικοί ζητάν τους ιστορικούς να γράψουν (κατα πως τους βολεύει) και άλλο η Πολιτική Ιστορία και Κοινωνική Ιστορία που μελετά και ερευνα την αλήθεια των γεγονότων.
    Ας ανέβουμε ενα σκαλί γνώσης σε αυτόν τον τόπο…αλλιώς η ιστορία θα επαναμβάνεται και αυτό ειναι μέρος του σχεδίου των πολιτικών που προπαγανδίζουν τις εθνικιστικές απόψεις ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντά …και οχι του (κάθε)λαού… αυτό το έχει αποδείξει η ιστορική πραγματικότητα. Ας σεβαστούμε μερικές απο τις παγκόσμιες ιστορικές αλήθειες…μπάς και ωριμάσει μέσα μας ο χαμένος μας εαυτός!

    Μοῦ ἀρέσει

    • Ὁ/ἡ Θ. Κ. γράφει:

      Κυρια μου, ειστε τοσον υποκειμενικη στην εκτιμηση σας, που καθε διαλογος μαζι σας δεν θα ειχε νοημα.

      Η Ιστορια γραφεται πανω σε πραγματικα γεγονοτα, απο μαρτυριες ανθρωπων που τα εζησαν, κι οχι απο το τι νομιζει ο/η καθε αυτοαποκαλουμενος/η ιστορικος.

      Η ορολογια “φασιστικη γαλουχηση” ειναι απο μονη της προιον, φασιστικης διανοησης, αφου αυτοματα κι ετσιθελικα αποκλειει την “αλλη αποψη”..

      Η κουβεντα μαζι σας ειναι, απλα, ασκοπη.

      Μοῦ ἀρέσει

  2. Ὁ/ἡ ls γράφει:

    Για να καταλάβουμε πώς ακριβώς εννοείτε τα “εθνικιστικά” ιδεώδη που μας …κατατρέχουν σαν ράτσα (άσχετα του ποιοι μας τα φόρτωσαν), το “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ!” που προκύπτει από το χορό του Ζαλόγγου, είναι εθνικό ή εθνικιστικό ιδεώδες, κατά την άποψή σας? Εάν δέχεστε ότι είναι εθνικό ιδεώδες, για το οποίο δικαιούμαστε να… φουσκώνουμε από συγκίνηση και εθνική υπερηφάνια, για τη συνέχεια της φυλής, από τις Θερμοπύλες μέχρι το 21 και την εθνική αντίσταση, τότε κακώς…πικρένεστε! Μια χαρά …πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε οι συμπατριώτες σας, Έλληνες και παρά την στρεβλή (μονομερή) διδαχή της ιστορίας μας! Επειδή την ιστορία την γράφουν οι νικητές και στην Ελλάδα νικητές ήταν η αστική τάξη!

    Μοῦ ἀρέσει

    • Ὁ/ἡ Rosa Looser Burg γράφει:

      Πρέπει να είμαστε περήφανοι για όσους έζησαν με αξιοπρέπεια και διεκδίκησαν την ελευθερία τους και δεν κοίταξαν να σώσουν το τομάρι χάνοντας την ψυχή τους, όταν απειλήθηκαν οι ανθρωπιστικές και οι πατρογονικές τους αξίες. Αυτό αν το εντάξεις κάτω απο την οποιαδήποτε εθνική σημαία για να στρέψεις τον έναν λαό εναντίον του άλλου τότε μόνο εθνικόφρονας και εθνικιστής μπορείς να χαρακτηριστείς, αλλά και σε καμμία περίπτωση πατριώτης! Πρέπει να τελειώσει το θέμα πόλεμος και σκοτωμός ανθρώπου απο άνθρωπο για του αφέντη και του δούλου του το ψωμί, και στρατιωτική επέμβαση άλλου κράτους σε άλλο για την επιβολή της μιας πλευράς στην άλλη. Αυτά πρέπει να λήξουν στον 210 αιώνα όσο κι αν ακούγεται τρελό (ο τρόπος ειναι απλός: διαδηλώσεις παντού για λήξη των πολέμων, και άρνηση στρατιωτικής θητείας).
      Γιατί συμφωνώ την ιστορία των πολέμων την γράφουν οι εθνικιστές που είναι υποχείρια της αστικής τάξης (εξάλλου ειναι αρχέγονες οι ρίζες της επιθετικότητας του ακαλλιέργητου ανθρώπου), πάντα θα βρίσκουν θύματα.
      Όσο γαι τις επαναστάσεις που ξεκινούν απο τα κάτω προς τα πάνω καμμιά φορά και αντίστροφα, πάντα θα βρεθεί τρόπος “αποκατάστασης” της ιστορικής αλήθειας…δηλαδή την ιστορία την γράφουν πάλι οι νικητές …

      Μοῦ ἀρέσει

  3. Ὁ/ἡ Rosa Looser Burg γράφει:

    Και για να μη μας διαφύγει τι σημαινόμενο απο όλη αυτή την τραγελαφική συνέντευξη, δεν πρέπει να μείνει αμέτοχο το ΕΣΡ το οποίο πρέπι να παρέμβει για να επιπλήξει τον απίστευτα “αμερόληπτο” δημοσιογράφο, ο οποίος προσπαθούσε να βγάλει “το λαγό” που είχε στο μυαλό του…καταστρατηγώντας δεοντολικούς κανόνες υπονομεύοντας τη δημοκρατική δημοσιογραφική δουλειά που του ανέθεσε ο εργοδότης του να κάνει, εκβιάζοντας τη συνεντευξιαζόμενη να προσαρμόσει τις απόψεις της έτσι ώστε να ικανοποιηθεί το αίσθημα των “οπαδών” της δικής του εκπομπής, με άθλιους ψυχολογικούς χειρισμούς πίεσης, λόγω του οτι έσπασε το κοντρόλ απο τα τηλέφωνα (ως μέσο πίεσης στην συνεντευξιαζόμενη για την φασιστική επιβολή έκφρασης της ελεύθερης γνώμης της )!!! Επίσης επειδή ο εν λόγω κύριος διδάσκει και άλους οπαδούς του, μαθήματα δημοσιογραφικής αλητείας, στείλτε τον κάπου για ενα εντατικό σεμινάριο στοιχειώδους εκπαίδευσης γιατί μπερδεύει το μύθο με τη μυθολογία και το μύθευμα με το παραμύθι!

    Έλεος σε αυτή τη χώρα με τους αμόρφωτους που θέλουν να ασκήσουν και εξουσία τρομάρα τους!
    Περιμένω να δω δημοκρατικά τα αντανακλαστικά του ΕΣΡ και της δημοκρατικής δημοσιογραφίας σε αυτό το κατάντημα…

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε στὸν/τὴν Θ. Κ. Ἀκυρῶστε τὴν ἀπάντηση

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.