Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Γράφει ο Χρήστος Λαδάς

Στην ιστορία του Αστερίξ υπάρχει ένα μικρό χωριό στην υποδουλωμένη Γαλατία που αντιστέκεται μόνιμα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι κάτοικοι του είναι ευτυχείς και η μοναδικότητα τους είναι μακάρια. Λύνουν τις διαφορές με τους Ρωμαίους με τη βοήθεια ενός μαγικού ζωμού το οποίο και τους καθιστά άτρωτους. Ζουν αποκλεισμένοι βέβαια αφού όλη η χώρα τους είναι μια Ρωμαϊκή επαρχία, αλλά ευημερούν ευτυχισμένοι στο μικρόκοσμο τους, κλείνοντας πολλές βραδιές τους με τσιμπούσια μετά από περιπέτειες με αίσιο τέλος.

Η χώρα μας εδώ και χρόνια έχει για τους περισσότερους κατοίκους της πλέον την αντίστροφη όψη του Γαλατικού χωριού. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι από τα ίδια τα βιώματα μας. Επειδή όμως ως κοινωνία τα τελευταία χρόνια ως κοινωνία κυνηγάμε ανελέητα δείκτες και αριθμούςας δούμε και τα greek statistics έχοντας πάντα στο μυαλό μας ότι πίσω από τα νουμέρα υπάρχουν άνθρωποι και ζωές.

Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Η οικονομία είναι νεκρή. Το ΑΕΠ στον τρίτο χρόνο της βαθύτατης ύφεσης έχει φθάσει στο -4.5%. Η πτώση του είναι σταθερά βαθύτατα και σταθερά αρνητική. Υπολογίζεται ότι για να υπάρξει μια αρχή στο τέλος του φαύλου κύκλου απαιτούνται ρυθμοί ανάπτυξης στο +3-4% για χρόνια ώστε να αρχίσει η οικονομία να συνέρχεται. Κάτι τέτοιο δεν είναι ορατό ούτε καν στη δεκαετία. Η αρχή της ανάκαμψης δηλαδή. Επιμένους κλάδοι όπως οι κατασκευές έχουν υποστεί συντριβή και πτώση 45% μέσα σε ένα έτος μόνον. Το 2009 η κατασκευή συμμετειχε στο ΑΕΠ με 26.5 δις. Πλέον συμμετέχει με 2.5 δισ.  Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν την ατμομηχανή της οικονομίας παράγουν πλέον σταθερά χρέος αδυναντώντας να εξυπηρετήσουν ακόμα και το κόστος ασφάλισης των εταίρων. Οι ασφαλιζόμενοι οδηγούνται στα δικαστήρια και δικάζονται ενώ κάποια στιγμή θα αρχίσουν οι κατασχέσεις για τις οφειλόμενες εισφορές του Ο.Α.Ε.Ε. Πριν από όλα είχαν χαθεί βέβαια τα αποθεματικά των περισσότερων ασφαλιστικών ταμείων που και επί ΝΔ και επί ΠΑΣΟΚ είχαν τζογαριστεί και χαθεί κυριολεκτικά σε τοξικά ομόλογα. Τα μαγαζιά κλείνουν γύρω μας παντού , το ένα μετά το άλλο. Τα ασφαλιστικά ταμεία μετρούν δισσεκατομύρια ελλειμμάτων χωρίς να μπορούν πλέον να ανταποκριθούν στο ρόλο τους. Τα φάρμακα πλέον δεν πληρώνονται είτε επειδή δεν καλύπτονται είτε επειδή δεν υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν. Δεν είναι εποχή καν να αρρωστήσει κανείς ούτε για τους γεροντότερους, ούτε για κανέναν.

Η ανεργία επισήμως αγγίζει το 30% , χωρίς σε αυτό να υπολογίζονται οι άεργοι ή αυτοί που επιβιώνουν μετά βίας με μερική απασχόλης (στις Η.Π.Α. ανεργία ύψους 15% συνεπάγεται total failure για την οικονομία) ενώ η ανεργία των νέων από 18 μέχρι 24 πλησιάζει το 60%. Οι νέοι μεταναστεύουν μαζικά εκτελώντας χρέη φθηνού επιστημονικού προσωπικού ή και σερβιτόρων ακόμα. Καμία γηρασμένη χώρα δεν μπορεί να έχει κανένα απολύτως μέλλον. 3500 περίπου αυτόχειρες μία κωμόπολη αποδεκατίστηκε από την μαζική μελαγχολία και το άγχος των χρεών και της επιβίωσης. Μόνο σε κάποια site μπορείς να δεις την είδηση μιας αυτοκτονίας που πλέον και αυτή καθίσταται συνηθισμένη μετά από καιρό αδιάκοπα επαναλαμβανόμενη. Και όμως ακόμα πληροφορούμαστε για success story. Στο ίδιο πλαίσιο του success story κατά τον Λουκά Παπαδήμο από το 2011 θα είχαμε βγει στις αγορές χωρίς να χρειαζόμαστε δανεικά… Αυτό έπρεπε να ακούμε τότε!

Το σκηνικό αυτό θα ήταν ζοφερό αν δεν ήταν ακόμα χειρότερο. Η κοινωνία χτυπημένη από το σύνδρομο της Στοκχόλμης και της μαζικής προπαγάνδας της «σωτήριας και αναγκαίας λύσης» θα συμβιβαζόταν έστω με όλα αυτά αν έβλεπε κάποιο φως στο βάθος του τούνελ. Αντί αυτών βλέπει το κράτος να επιτίθεται τώρα λυσσαλέα με δεκάδες  διαφορετικούς φόρους ανά έτος. Μετά τον χειμώνα ξεκινούν οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας. Υπάρχει μια αδιανόητη επίθεση από παντού. Οι τράπεζες που κατασπάραξαν μέσα στην πενταετία δεκάδες δις. αφέθηκαν πάλι ανέλεγκτες αν και η κοινωνία πλήρωσε με κόπο και αίμα τα σπασμένα της λουμπενόβιας διαχείρισης τους. Οι τράπεζες ακόμα μπαλώνουν τις τρύπες τους αν και ανακεφαλοποιήθηκαν κατά τεράστια ποσά δεκάδων δισσεκατομυρίων (τουλάχιστον 60δις.) που αν είχαν δοθεί στην πραγματική οικονομία η κρίση θα ήταν πολλαπλάσια μικρότερη, ενώ ο Υπουργός Οικονομικών μας ανερειθρίαστα και με έναν έξοχο ελιτισμό δηλώνει ότι υπάρχουν ακόμα χρήματα σε κρεβάτια και μπαούλα που πρέπει να επιστρέψουν στις τράπεζες… Είναι λίγο αντιδημοκρατικό βέβαια να κυνηγάς τα μπαούλα και τα στρώματα για να βρεις λεφτά ή να υποχρεώνεις τον κόσμο να τοποθετεί τα χρήματα του στους «θεματοφύλακες» των τραπεζών.  Φυσικά είναι σαφές ότι στην ανάγκη το κράτος θα κατασχέσει και τις καταθέσεις στις τράπεζες αν και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν αυτές αποκρίνονται σε πραγματικό χρήμα ή σε λογιστικό υπολογισμό.

Μικρή σημασία έχει. Το κράτος κυνηγά το χρήμα και θα το αποσπάσει ακόμα και από αυτούς που δεν το έχουν αφού έχει το Νόμο αρωγό του. Το Νόμο αρωγό του βέβαια είχε και η οικογένεια του κ. Στουρνάρα που εισέπραξε μέσω της συζύγου του περί το μισό εκατομμύριο ευρώ ως αμοιβή για παροχή σεμιναρίων και διαφημιστικές υπηρεσίες (sic) από τον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων χωρίς φορολογική ενημερότητα μάλιστα[1] ενώ την ίδια στιγμή η μοναδική ιδιωτικοποίηση (ΟΠΑΠ) έλαβε χώρα σε λαθρέμπορο, κατά τη μήνυση του Σ.Δ.Ο.Ε. , πετρελαίου που το ίδιο το ελληνικό δημόσιο έκανε ότι μπορούσε για να τον αθωώσει ενώπιον των δικαστηρίων όπως και πέτυχε, παραιτούμενο από την πολιτική αγωγή και πετυχαίνοντας την αθώωση του κατηγορουμένου λόγω παραγραφής μάλιστα. Η ευθύνη βαραίνει και τη δικαιοσύνη βέβαια. Το πρόστιμο που καταλογίστηκε από το ΣΔΟΕ στο Μελισσανίδη δεν θα εισπραχθεί, ενώ ο Πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ πετούσε με το ιδιωτικό jet του Μελισσανίδη. Η κοινωνία θα πληρώσει πάντως μέχρι τελευταίας ρανίδας το ετήσιο κόστος των 700.000,00 ευρώ του γραφείου του Αντιπροέδρου (άλλα τα έξοδα του για το γραφείο του Υπουργείου Εξωτερικών) τα κορίτσια του Σίμου που διόριζε στην ΕΡΤ την οποία κατήγγειλε για κακοδιαχείριση, τις 21 προσλήψεις –ήδη- συμβούλων του χαριτωμένου τηλεβιβλιοπώλη που έγινε Υπουργός για να μεταρρυθμίσει την υγεία, με τους καταθέτες της λίστας Λαγκάρντ μετά από τόσα γεγονότα να μην έχουν συνεισφέρει ακόμα ουσιαστικά στα κρατικά ταμεία ενώ η τροπολογία Στουρνάγα να χαριστεί το 80% των προστίμων των καταθετών της λίστας αποσύρθηκε επειδή αντέδρασε ,,,,η Τρόικα! Το Σ.Δ.Ο.Ε. πάντως φαίνεται να κάνει επιλεκτικά τη νόμιμη δουλειά του αλλά η συνεισφορά στα δημόσια βάρη του επιβάλλουν να λειτουργεί σύμφωνα με το Σύνταγμα. Δίκαια έναντι όλων. Καταφύγιο υπάρχει; Για τον απλό κόσμο η Δικαιοσύνη είναι πλέον πανάκριβη ενώ ούτως ή άλλως απίστευτα  χρονοβόρα για να βρεις το δίκιο σου. Καλύτερα να απέχεις. Έτσι όμως απέχει και ο ουσιαστικός έλεγχος στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία από τον τρίτο πυλώνα του πολιτεύματος.

Υπάρχει σωτηρία; Σε αντίθεση με το μικρό γαλατικό χωριό οι κάτοικοι στην Ελλάδα  δεν γελούν. Ούτε καν το καλοκαίρι που πάντα συνδυαζόταν με χαρουμενες και γελαστές στιγμές. Πολλοί ψάχνουν φιλικά σπίτια σε χωριά για να περάσουν διακοπές τις ελάχιστες ημέρες του Αυγούστου που αντέχουν οικονομικά. Οι Έλληνες ζουν σε μία όμορφη χώρα που όμως πλέον τους περιορίζει, όπως τους Γαλάτες, στα όρια των χωριών και των τοπικών κοινωνιών τους. Τα  ακτοπλοικά  εισητήρια φυσικά υπέστησαν αύξηση αφού καθορίζονται από ένα κλειστό συναλλασσόμενο λόμπυ με την κυβέρνηση και μια κλειστή αγορά,  την οποία ούτε η Τρόικα δεν κατάφερε να ανοίξει σε πείσμα της εγχώριας διαπλοκής. Κάποιες φωνές ακούγονταν μόνο μέχρι κάποιο σημεί που έλεγαν ανοίξτε την αγορά για να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός, σπάστε τα λομπυ, τα κλειστά επαγγέλματα αλλά κι αυτές νικήθηκαν. Η κοινωνία «προσαρμόστηκε». Η θεωρία της συλλογικής ευθύνης προπαγανδίστηκε επιτυχώς. Και ούτως ή άλλως η κοινωνία πλήρωσε και πληρώνει. Αυτοί που την οδήγησαν και την οδηγούν όμως στα έσχατα θα αναλάβουν ποτε τις ευθύνες τους; Σαφέστατα όχι. Απλά θα παραμείνουν στο τιμόνι , πλασαριζόμενοι πλέον ως η μοναδική σητήρια και ορθή λύσις.

Ο μήνας του θερισμού θα περάσει γρήγορα και λίγοι θα απολαύσουν τις ελληνικές θάλασσες στα νησιά μας που ακόμα και αυτά πουλιούνται σε προσφορά, με τον κ. Δένδια να νοικιάζει τους αστυνομικούς με νόμο που δημοσιεύεται σε επίσημο Φ.Ε.Κ. για να φυλάει τις ιδιόκτητες παραλίες και τα ίδια τα νησιά όπως τον Σκορπιό από τους Έλληνες! Ξενοδοχειακά συγκροτήματα αποκτούν φύλακες που σουλατσάρουν με στολές και στους χώρους της παραλίας ώστε να ελέγχουν αν ο κόσμος είναι πελάτης του ξενοδοχείου, ακόμα και σε μέρη που ο νόμος αναγνωρίζει ως κοινόχρηστα. Πληρώνονται με 500 ευρώ το μήνα ενώ τα ίδια παίρνουν και τα γκαρσόνια γύρω τους για να επιβιώσουν σερβίροντας σε ξένους ως επί το πλείστον τουρίστες.

Εμείς ζούμε απομονωμένοι. Δεν χαμογελάμε όπως οι συμπαθείς Γαλάτες. Οδηγούμαστε σε παράκρουση και σε μεγαλαγχολία έχοντας το κράτος διώκτη και εχθρό μας. Μας κηνυγούν αυτοί που σιτίζονται πλουσιοπάροχα από εμάς, η ίδια διαπλεκόμενη ελιτ που μας κυβερνούσε τόσα χρόνια και έπεισε με συστημικη προπαγάνδα ότι αποτελεί την «ορθή λύση». Μα πως είναι δυνατόν να αποτελεί την λύση του προβλήματος το ίδιο το χρεοκοπημένο μας σύστημα; Το κοινωνικό κράτος καταστρέφεται και το διαδέχεται το χάος.

Καμία ελιτ δεν θυσίασε ποτε τα προνόμια της. Η ιστορία αποδεικνύει ότι όταν το ένα σύστημα δεν έχει πλέον μύθο να προπαγανδίσει τότε αμύνεται και με σκληρότητα μάλιστα των προνομίων της. Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Η διαπλεκόμενη φαυλοκρατία, οι Υπουργοί μας εκ των οποίων οι μισοί είναι δημοσιογράφοι και οι άλλοι μισοί απόγονοι σογιών, ενώ ο Άδωνις συνιστά «μεταρρυθμιστική» επιλογή, η πολιτική μας ελιτ, μαζί με τους μιντιάρχες και τους εθνικούς μας υπεργολάβους και τραπεζίτες, θα παραμείνουν  με νύχια και με δόντια στο θρόνο τους αφού αυτοσκοπός τους είναι απλά η παραμονή τους στην εξουσία και η διατήρηση των αθέμιτων προνομίων τους. Η κοινωνία αντιμετωπίζεται ως σφάγιο, αφού πλέον τα δανεικά δεν φτάνουν, ενώ ο στίχος του Ελύτη θα παραμείνει ακόμα άγνωστος για τους περισσότερους πολιτειακούς μας «άρχοντες».

Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς ; Όχι κανείς δεν ακούει. Την δουλειά τους κάνουν απλά. Είναι αντιμέτωποι με την κοινωνία.

Καμία εξέλιξη δεν αποτελεί νομοτέλεια σε καμία ιστορία κάποιου κράτους. Η κοινωνία θα πάρει αυτό που της αξίζει, σε σχέση με αυτό που διεκδίκησε, σε σχέση με αυτό που ανέχτηκε, σε σχέση με την φθηνή προπαγάνδα που ταίστηκε αδιαμαρτύρητα. Αν βάλει κανείς σε τάξη και ξαναδιαβάσει τις δηλώσεις των «υπεύθυνων», πολιτικών, τεχνοκρατών και μεταρρυθμιστών, που έτσι βαπτίστηκαν από τα οργανώμενα μέσα και την προπαγάνδα για να διαχειρίζονται σταθερά τις τύχες μας υπέρ των συμφερόντων τους, καταλαβαίνει ότι η συνειδητή εξαπάτηση, είτε των εντίμων είτε των ηλιθίων, συνιστά μια ελαφρά τη καρδία επαναλαμβανόμενη συνειδητή κοροιδία, που μόνον επειδή απευθύνεται σε σφάγια μπορεί και αποδίδει, διαχρονικά μάλιστα, παρά την σχιζοειδή πλέον αντίθεση με την πραγματικότητα. Εδώ και χρόνια ζούμε στον αστερισμό μιας ανελέητης βλακείας την οποία επείσθημεν να ακολουθούμε ως αναγκαία σωτήρια λύση, ώστε τουλάχιστον να είμαστε ανακουφισμένοι μπροστά στη γκιλοτίνα, ότι πράξαμε το ορθό, πριν μας πάρουν το κεφάλι, για να μας απομείνει η χαρά τουλάχιστον στο τέλος ότι τα σπίτια μας και τα χρήματα μας δεν τα πήρε ο Τσίπρας αλλά αυτοί που αγωνίστηκαν τίμια και θαραλλέα για να μας σώσουν…

Ο Αστερίξ μας κοιτά και αναρωτιέται «Είναι τρελλοί αυτοί οι Έλληνες;»


Advertisements

Περὶ τοῦ/τῆς: xristosladas

Γεννήθηκα το 1977 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα νομικά στην όμορφη αυτή πόλη και ζω στην Πάτρα από το 2001. Είμαι δικηγόρος. Γράφω από μαθητής ότι με απασχολεί σε ποιήματα, πεζά, δοκίμια.
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Μία ἀπάντηση στὸ Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

  1. Ὁ/ἡ ΚΡΗΣ γράφει:

    Απόλυτη συμφωνία με τα γραφόμενα. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει.
    Όμως, (πάντα αυτό το όμως), δεν έχομε να πούμε τίποτα για την ταμπακιέρα??
    Πως δηλαδή θα απομακρύνουμε το τυραννικό καθεστώς??
    Μα είναι απλό. Φτιάχνομε ένα σχέδιο ανατροπής, συμμαχούμε μεταξύ μας, συμμαχούμε με τον όποιο ξένο παράγοντα ήθελε συνεργαστεί (κάτι θα βρούμε) και τους διώχνουμε.
    ΚΑΙ ΜΕΤΑ?? ΤΙ ΚΑΝΟΜΕ ΜΕΤΑ??
    Τι θα γίνομε χωρίς ψεύτες, απατεώνες, φονιάδες και προδότες?? Θα συνεννοηθούμε μεταξύ μας ή θα τρωγόμαστε με τις σάρκες μας??
    Μα όταν αρθρώνομε τη λέξη Δημοκρατία, εννοούμε το δικαίωμα στη διαφωνία. Αν όλοι συμφωνούσαμε, τι ανάγκη θα είχαμε Δημοκρατίας??
    Η απάντηση είναι και πάλι απλή: Η πλειοψηφία αποφασίζει.
    Έ, να μην πω κι εγώ τη γνώμη μου? (όχι δηλ. πως θα ακουστεί – τουλάχιστον να ξεφορτώσω λίγο)

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

w

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.