… και που Θεός!


γραφει ο αρισταρχος

sunsetΘέλεις να γράψεις αμέτρητες λέξεις. Ότι σου βγαίνει από την ψυχή και ανεβαίνει στον εγκέφαλο. Εκεί όμως καταλυμένος ο χώρος από περίεργα πράγματα και περίεργες φάτσες που σε μπλοκάρουν και δεν αφήνουν να περάσει τίποτε. Πάλι μπλέκει σε χιλιόκυκλους και εκπομπές θήτα που βάζουν το συνονθύλευμα σε κατάσταση ύπνου. Δεν αντιδρώ, δεν αναπτύσσω συναισθήματα, δεν σκέπτομαι. Απλά ψάχνω ένα μαξιλάρι να γύρω το κουρασμένο μου κεφάλι.

Αλήθεια φταίει η ζέστη; Φταίει η έλλειψη ενδιαφέροντος για ζωή. Φταίει η Ελληνικής προέλευσης και διάθεσης μελαγχολία. Πείτε ότι θέλετε. Εγώ έπαψα να νιώθω δυνατός και ικανός κατηγορίας Ι1. Σάμπως δεν βλέπω γύρω μου να κινείται τίποτε καλύτερο.

 Μια πλήρη αποχαύνωση, μια αποδοχή. Αποδοχή σε ότι μας συμβαίνει σαν φυσικό επακόλουθο μιας ανεπίτρεπτης λαχτάρας για λίγη ανθρώπινη ζωή. Άνοιξε, λέει, ο ΓΑΠ το καπάκι και γέμισε ακαθαρσίες ο τόπος. Ποιανού στ’ αλήθεια; Δικές μας; Έτσι φαίνεται, για να καλυφθούν οι πραγματικές δικές τους.

Και τώρα το πραγματικό πάρτι. Το  νόμιμο πλιάτσικο. Όχι μονάχα στην περιουσία του τόπου αλλά στις ζωές μας στις ψυχές μας. Προσποιούμαστε όλοι σαν να μη συμβαίνει τίποτε με την ανεργία και η “φυσική” ικανοποίηση με τα 480ευρώ μισθό. Αρκεί να βρεθούν. Το κόλπο με τον Χότζα δούλεψε μια χαρά. Μας έβαλαν στο σπίτι άλλα δέκα ζώα και με την αφαίρεση του ενός χαιρόμαστε.

Γύρω μας φλέγεται το σύμπαν και τα νιάτα ζητούν πολιτογράφηση σε ξένες χώρες. Που επί τέλους πάει ο τόπος που ζούμε; Μπορούμε αλήθεια να ασχολούμαστε με φιλολογικά συμπόσια τη στιγμή που ψήνεται το χώμα που πατάμε;

Αυτό δεν λέγεται λιτότητα. Αυτό είναι μια κανονική εξολόθρευση και το μόνο που κυριαρχεί είναι “ο σώζων εαυτόν…”. Και μόνο εαυτόν!

ΥΓ.Τελικά ηρεμούμε με ένα freddoccino στο χέρι και ένα καμάκι στο… μάτι.

Advertisements

Περὶ τοῦ/τῆς: aristarhos

Προσοχή στην πρίζα, υπάρχει συνωστισμός!
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Μία ἀπάντηση στὸ … και που Θεός!

  1. Ὁ/ἡ Ενας άγνωστος φίλος γράφει:

    Αγαπημένε μου φίλε, ρωτάς στην αρχή “..και που ο Θεός”. Στο τέλος γράφεις, “Τελικά ηρεμούμε με ένα freddoccino στο χέρι και ένα καμάκι στο… μάτι”.

    Ο Θεός πάντα εδώ ήταν και πάντα είναι καλέ μου φίλε. Εμείς να ρωτάς που είμασταν, που είμαστε, που είμαστε; Έχουμε καμιά επαφή μαζί Του; Αληθινή επαφή εννοώ φυσικά και όχι δήθεν.
    Οι πιο πολλοί από μας χάσαμε την επαφή, χάλασε ο..ασύρματος όπως θα έλεγε και ο γέροντας. Εμείς τον αφήσαμε και σκούριασε, δεν τον προσέξαμε όσο έπρεπε.
    Ωστόσο επειδή ο Θεός λοιπόν δεν είναι δίκαιος, με τα δικά μας μέτρα τουλάχιστον, είναι όμως φιλεύσπλαχνος όσο δεν μπορούμε καν να φανταστούμε, πιστεύω ακράδαντα ότι δεν μας ξέχασε.
    Για μένα μας αξίζουν πολύ χειρότερα από αυτά που τραβάμε, δεν χρειάζεται επεξήγηση αυτό νομίζω, όλοι καταλαβαίνουμε το τι είμασταν και τι γίναμε, τι απο-γίναμε!
    Οι πουλημένοι σατανάδες που μας έφεραν εδώ ποτέ δεν θα μπορούσαν να το κάνουν αν δεν μας έριχναν το σίγουρο δόλωμα(σίγουρο διότι στην κατάσταση που βρεθήκαμε δεν ήθελε και πολύ να φάμε ότι μας σερβίρουν). Εμείς το φάγαμε νομίζοντας ότι είμαστε ..χάι…με τον φραπέ και την αποχάυνωση. Πόσο έξω πέσαμε, πόσο πλάνη φάγαμε, πόσο ηλίθιοι πιαστήκαμε!
    Κλαίω πολλές φορές για το παγκόσμιο κύπελλο της ηλιθιότητας που πήραμε όλοι μας, μια, δυο και τρεις και τέσσερις φορές και βάλε .Κυρίως για το δικό μου που το έχω σε χίλια αντίτυπα, ακόμα δεν μπορώ να το χάψω. Οι δικαιολογίες του τύπου, ε μικρός ήμουν, δεν ήξερα κλπ δεν μου κάνουν! Δεν τις αποδέχομαι!

    Δεν τελειώσαμε όμως φίλε μου, μην ξεχνάς ότι στην ιστορία πάντα υπήρχαν αυτοί οι λίγοι που κάναν τα αδύνατα δυνατά, που γύρισαν τα πάνω κάτω. Πολλά τα παραδείγματα ούτε ένα ούτε δύο.
    Ε και τώρα λοιπόν πιστεύω ακράδαντα ότι αυτοί οι λίγοι θα πάρουν στις πλάτες τους, μάλλον…στις καρδιές τους, όλους τους άλλους, εμάς όλους, κι αυτούς που έμειναν με το..freddoccino στο χέρι και με το καμάκι στο..μάτι όπως ωραία το λες.
    Ίσως κάποιοι να πέταξαν τον freddoccino να τράβηξαν το καμάκι και με ένα μάτι έστω να κάναν την υπέρβαση! Είμαι σίγουρος ότι το έκαναν! Να πέθαναν και να αναστήθηκαν ξανά! Γιατί αν δεν πεθάνεις πριν πεθάνεις δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις!

    Κάποιοι χάθηκαν, κάποιοι θα χαθούν, κάποιοι όμως καλέ μου φίλε θα μείνουν σαν βράχοι να παλέψουν τον δράκο όποιος κι αν είναι αυτός. Να είσαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να χάσουν αυτήν την μάχη, ποτέ δεν την έχασαν στην ιστορία όλη! Εύχομαι να μας αξιώσει η Παναγιά μας να είμαστε και μεις μπροστάρηδες σ’αυτην την μάχη, για τους προγόνους μας, τις οικογένεις μας, μα κυρίως για όλα τα παιδιά αυτού του κόσμου, γιατί τα παιδια είναι παιδά όλων μας!!!

    Με Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη φίλε μου, δεν έχουμε τίποτε άλλο.

    ΄Ενας άγνωστος φίλος

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...