Το παρασκήνιο είναι πιο γαργαλιστικό.


Καλό είναι το «σανίδι» καλά και τα χειροκροτήματα. Όμως το παρασκήνιο είναι αυτό που σου αποκαθηλώνει την εικόνα και σε προσγειώνει στην πραγματικότητα.

Είναι πάρα πολύ εύκολο σε όλους μας να θυμούμαστε τις ιστορικές στιγμές που γέννησαν τον Φασισμό και τον Ναζισμό, τις μέρες της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, τις οικονομικές – κοινωνικές καταπτώσεις στην Γερμανία, αντίστοιχες των ημερών που ζούμε στην Ελλάδα.

Όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι στην σημερινή πραγματικότητα.

Συγκρίσεις μπορεί να γίνουν, αλλά δεν μπορούν να επικυροποιηθούν τα ίδια συμπεράσματα.

Η Ελλάδα αποτελεί μια ιδιαίτερη, και ιστορικά, περίπτωση  που χρήζει ιδιαίτερης ανάγνωσης.

Το Νέο – Ελληνικό Κράτος , όπως προέκυψε μετά τον εμφύλιο πόλεμο, δεν μπορεί να συγκριθεί με το Νέο- Ελληνικό Κράτος πριν τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Παρ’ όλα αυτά, παρέμεινα στοιχεία που μαρτυρούν την συνέχεια των δύο «Κρατών», όπως αυτό της δουλείας προς ισχυρά ξένα κέντρα εξουσίας και αυτό της «διεύθυνσης» της κοινωνίας από τις παρακρατικές οργανώσεις ώστε να προστατεύεται η κεντρική εξουσία και η πλουτοκρατική «αριστοκρατία» των Αθηνών.

Να θυμόμαστε πάντα, σε κάθε απόπειρα έκφρασης γνώμης ή κρίσης, το πώς συγκροτήθηκε η Αστική Τάξη στην Ελλάδα και η Ελίτ της Αστικής Τάξης, πως συνδέθηκε με την Κυβερνητική Ελίτ των πολιτικών και τι ρόλο έπαιξε στην υποτιθέμενη ανάπτυξη της χώρας. Ουσιαστικά ή Ελλάδα παρέμεινε σε όλους τους τομείς, πλην του πλιάτσικου, δούλος της Υπανάπτυξης και ενός στρεβλού καπιταλιστικού αποικιοκρατικού μοντέλου που μόνο εσωτερικά μπορούσε να ερμηνεύεται ως ανάπτυξη. Αυτό το μοντέλο έχει με έντονο τρόπο επικυρωθεί στις μέρες μας, τόσο από την εποχή Σημίτη όσο και τώρα ειδικότερα, των περιόδων των μνημονίων.

Ας επανέλθουμε όμως στο ζητούμενο.

Όλες λοιπόν οι Κυβερνήσεις που παρέλαβαν την σκυτάλη «ανόρθωσης» του Κράτους και της οικονομίας μετά το τέλος του εμφυλίου, βρέθηκαν στην ανάγκη να στηρίξουν, και να στηριχθούν, την υποταγή των μαζών  σε μια κουλτούρα και έναν πολιτισμό που υποστήριζε τόσο τα Αμερικάνικα Κεφάλαια όσο και την προπαγάνδα του Κεφαλαίου στην σύγκρουσή του με το Σοβιετικό Κεφάλαιο των κομμουνιστικών Κρατών.

Η προπαγάνδα διαχεόταν στις μάζες με πολλές μορφές, μέσω πολλών μεθόδων με την αρωγή τόσο στο «επίγειο πεδίο» πολιτικής δράσης και κοινωνικής δράσης, όσο κυρίως στο «υπόγειο». Εκεί όπου ανθίζουν μυστικές υπηρεσίες, παρακρατικοί μηχανισμοί, μαύρο χρήμα, δουλεμπόριο, πορνεία, ναρκωτικά και όλα τα καλά παιδιά.

Η Εκκλησία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην «υποβοήθηση», στην ανάπτυξη «εθνικού φρονήματος» είτε νουθετώντας από άμβωνος  τα χρηστά και τα εθνικά συμφέροντα της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, είτε απειλώντας με αφορισμούς και σε πολλές περιπτώσεις δια της εξομολογήσεως κάρφωνε στην αστυνομία ή στον «κομματάρχη» όσους είχαν «ατίθαση» συνείδησης ή έτρεφαν αντιαμερικανικά αισθήματα.

Οι κομμουνιστές βεβαίως ούτε «εκκλησιάζονταν» ούτε και εξομολογούνταν. Ήταν όμως δακτυλοδεικτούμενοι και δεν χρειάζονταν «ειδικές» συστάσεις.

Το σύνθημα «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» που αποτελούσε δηλωτικό της Εθνικοφροσύνης και της ευσεβούς Χριστιανοσύνης, πολιτικά συγκροτούσε της Παράταξη της Δεξιάς.

Από τον εμφύλιο, όλοι οι πατριδοκάπηλοι, οι ταγματασφαλίτες, οι κουκουλοφόροι καταδότες, οι μαυραγορίτες , συνεργάτες κατά την περίοδο του Γ’ Ράιχ και στην συνέχεια των Εγγλέζων που αιματοκύλισαν τον λαό μας, αφού βρήκαν καταφύγιο, προστασία και οικονομική ανάδειξη στις τάξεις της Δεξιάς, ανέλαβαν το έργο «συμβουλευτικής» και προσηλυτισμού στο νέο δόγμα του μακαρθισμού και της οικονομικής ανορθώσεως της χώρας, όπως η Δεξιά σχεδίαζε και προπαγάνδιζε.

Η δράση της ΕΠΕΝ αποτελεί την πιο σημαντικά οργανωμένη φασιστική οργάνωση που ίδρυσε ο Παπαδόπουλος αν και έγκλειστος στις φυλακές του Κορυδαλλού, ο οποίος παραιτήθηκε διαφωνώντας με την κάθοδό της στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους.

Στην νεολαία της  ΕΠΕΝ πρώτος γραμματέας της διορίστηκε από τον Παπαδόπουλο ο Μιχαλολιάκος και μετά την παραίτηση του ο Μ. Βορίδης.

Το 1994 ο Μ. Βορίδης ιδρύει το ΕΝ.Ε.Κ. και το 2005 παίρνουν την ιστορική τους απόφαση να ενταχθούν στο ΛΑΟΣ του Φασίστα Καρατζαφέρη.

Ο φασισμός ως συγκροτημένη πολιτική δύναμη πλέον εισέρχεται στη Βουλή αποκτώντες κοινοβουλευτικό βήμα μετά από τόσα πολλά χρόνια παρακρατικής δράσης.

Ξεκινώντας με διάφορες οργανώσεις είτε ως συνεργάτες των Γερμανών είτε και ως αντιμαχόμενοι του Εθνικιστές, ως κοινή τους ιδεολογία ήταν ο αντικομουνισμός  και η συνισταμένη της δράσης τους οι τραμπουκισμοί, οι διώξεις, η τρομοκρατίας και οι δολοφονίες κυρίως αριστερών αντιπάλων.

Κατά την διάρκεια του «εκδημοκρατισμού» της Δεξιάς , της περιόδου που ακολούθησε την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, αποτελούσε και ξένιζε ταυτόχρονα, ο πολιτικός λόγος της, όπως η ΔΑΠ, όταν καταδίκαζαν μαζί με άλλες δημοκρατικές και Αριστερές παρατάξεις την δολοφονική δράση της νεολαίας της ΕΠΕΝ  του Μ. Βορίδη.

Όμως οι φασιστικοί θύλακες που εξακολουθούσαν να παίζουν σημαντικό ρόλο μέσα στο κόμμα της Δεξιάς, την Ν. Δημοκρατία, ήταν προσφιλής στην ανάγκη ανάκτησης της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και την Πρωθυπουργοποίησης του Μητσοτάκη.

Άλλωστε , αρκετοί οι τους ηγέτες των φασιστικών θυλάκων της Νέας δημοκρατίας επί Μητσοτάκη, υπουργοποιήθηκαν.

Όλο αυτό το διάστημα κατά το οποίο η Δεξιά βρισκόταν στην αναζήτηση ηγεσίας ικανής να την επαναφέρει στην Κυβερνητική τροχιά, οι ακροδεξιές και φασιστικές φατρίες δεν έπαυαν είτε μέσα στα σπλάγχνα της, είτε  στην εξωκοινοβουλευτική της έκφραση, να διατηρούν στενές επαφές με τα δοβλέτια και του αρχηγούς τους.

Χαρακτηριστικό αποτελεί ότι κατά την περίοδο Πρωθυπουργίας του «Κουρασμένου» ο Μαρκογιαννάκης, ως Υπουργός Δημ. Τάξης συνεργάζεται με τα φασιστικά –ναζιστικά ανδρείκελα της πρώην ΕΠΕΝ και σήμερα Χρ. Αυγής, που αποτελούσαν «υποβοηθητικά» εργαλεία των εκφασισμένων τμημάτων της Αστυνομίας που δολοφονούσαν ή έσπερναν   την τρομοκρατία ( δημόσιος μαζικός βασανισμός)  σε κάθε διαδήλωση, σε κάθε κινητοποίηση του Ελληνικού λαού.

Η ανάγκη μαζικής δολιοφθοράς σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας αλλά και σε κάθε φάση πολιτικής δραστηριοποίησης τμημάτων του Ελληνικού λαού, η άσκηση τρομοκρατίας και φόβου στους εργαζόμενους και πάσης φύσεως διαδηλωτές, η ανάγκη να ξαναβρεθεί στην κυβερνητική εξουσία το πολιτικό σύστημα π[ου παραδοσιακά αποτελούσε το ψυχοπαίδι των ξένων πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, καθώς και η ανάγκη παλινόρθωσης της φασιστικής Δεξιάς όπως αυτή είχε συγκροτηθεί  μετεμφυλιακά, οδήγησαν σε ιστορικές αποφάσεις τα δοβλέτια της Νέας Δημοκρατίας, να στηρίξουν δηλαδή μια κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των οργανωμένων τμημάτων της φασιστικής δεξιάς, που πλέον ήταν πιο χρήσιμοι στο προσκήνιο παρά ως παρακρατικές οργανώσεις στο παρασκήνιο.

Έτσι στην πρώτη φάση με τις ευλογίες της Νέας Δημοκρατίας πριμοδοτήθηκε η κοινοβουλευτική συγκρότηση της φασιστικής δεξιάς με αρχηγό τον Καρατζαφέρη και στην δεύτερη περίοδο της κοινοβουλευτικής αποκάθαρσης των ναζιστικών και χουντικών κατακαθιών της ΕΠΕΝ που είχαν προσχωρήσει στην δημιουργία του ΛΑΟΣ, πριμοδοτήθηκε η ενσωμάτωση τους στο κυρίαρχο κορμό παραγωγής ιδεολογίας της ίδιας της Νέας Δημοκρατίας στην προσπάθεια του νέου αρχηγού της, νεοφασίστα αντάξιο του φασισμού του Βορίδη, να εκφασιστεί η Νέας Δεξιά.

Παράλληλα όμως η ανάγκη ισχυροποίησης του νέο-φασιστικού ιδεώδες που προωθεί ο Σαμαράς από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας , δεν μπορούσε και δεν μπορεί να «περπατήσει» και να εμπεδωθεί ως συνείδηση και πολιτικός λόγος, αν τα υπόλοιπα τμήματα της παλιάς ΕΠΕΝ που είχαν μεταλλαχθεί σε Χρ. Αυγή δεν κάλυπταν το κενό που άφηνε ο Καρατζαφέρης και το ΛΑΟΣ.

Οι επιλογές είχαν το ρίσκο να υπερέβαινε την δύναμη που είχαν προϋπολογίσει για την Χρ. Αυγή, οι «συνωμότες» περί τον σαμαρά. Σε αυτήν την περίπτωση και πάλι ήταν αναγκαία η κοινοβουλευτική κάλυψη των δολοφονικών και τρομοκρατικών ενεργειών της Χρ. Αυγής, την οποία είχαν και έχουν συμφωνήσει με τον Μιχαλολιάκο, γιατί ο σκοπός, ο στρατηγικός στόχος, είναι πάση θυσία να αποτρέψουν την ισχυροποίηση της Αριστεράς και μιας αυτοδύναμης Αριστερής Κυβέρνησης.

Ακόμη και σε μια τέτοια περίπτωση, σήμερα βεβαιότητα, ο σχεδιασμός προβλέπει εμφυλιακές καταστάσεις από την δράση της Χρ. Αυγής, με αντιδιαδηλώσεις και αίμα σε συγκριμένες καταστάσεις Κυβερνητικής σύγκρουσής είτε στο εσωτερικό είτε στο επίπεδο ΔΝΤ – ΕΕ.

Επομένως η δύναμη της Χρ. Αυγής εξακοντίζεται περισσότερο από την ενσυνείδητη αποδοχή και προώθηση της φασιστικής ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας παρά στη ιδία δυναμική των τρομοκρατικών ενεργειών των ανεγκέφαλων οπαδών της.

Ηλίου φαεινότερο αποτελεί ο δισταγμός της Νέας Δημοκρατίας να καταδικάσει τα γεγονότα ( δολοφονικές πράξεις) των δολοφόνων-τραμπούκων της Χρ. Αυγής στο Πέραμα.

Όσο θα αποκτά μεγαλύτερη βεβαιότητα  ήττας ο σώγαμπρος του Παυλίδη τόσο τα χαρακτηριστικά της ναζιστικής συμμορίας των δολοφόνων της Χρ. Αυγής θα γίνονται εντονότερα και πιο αποκρουστικά.

Διαφημίσεις

Περὶ τοῦ/τῆς: vangelisk68

Ιστοσελίδα Διαβούλευσης Πολιτών
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.