Θυμωμένα στάχυα – Μενέλαος Λουντέμης.


λλ

Μεγάλος πονοκέφαλος, μα την αλήθεια, είναι και τα παιχνίδια. Και μάλιστα αυτούς τους καιρούς. Γιατί – ορίστε – τι να παίξεις; Τα αθώα παιχνίδια τελείωσαν όλα. Έπειτα, ούτε και μας ταίριαζαν. Ήταν φτιαγμένα για παιδιά. Τώρα πρέπει να στύψεις το κεφάλι σου να φτιάξεις άλλα παιχνίδια, μεγαλίστικα. Μα αυτά κανείς δεν τα παίζει. Όσοι μπήκαν στα δεκάξι παρασταίνουν τους «μεγάλους». Φόρεσαν και μακριά παντελόνια και πασκίζουν να χοντρύνουν τη φωνή τους. Είναι μια αηδία. Αν είναι να γίνεις άντρας και να φέρνεσαι τόσο κρύα, καλύτερα μείνε παιδί.

Τι ωραίο όμως θα ήταν αν μπορούσες να φτιάξεις ένα παιχνίδι, να, ένα που, και παιχνίδι να “ναι, και με την ηλικία σου να ταιριάζει. Ας πούμε …. να, καβαλάρης σε ζωντανό άλογο. Ή, καπετάνιος σε βαπόρι …. μα που να βγάζει αληθινό σκοπό. Μα τι είναι αυτά που λέμε τώρα; Αληθινό καπνό σήμερα δε βγάζουνε ούτε τα σπίτια. Είναι γιατί χάθηκαν τα ξύλα.

Όσα είχαν μείνει τα κόψανε και τα στείλανε ταξίδι. Που; Κανείς δε στο λέει καθαρά. «Τα πήραν για τον πόλεμο» σου λένε οι μεγάλοι. Μα οι μικροί τίποτα δεν καταλαβαίνουνε. Κείνοι οι μεγάλοι μόνο ένα πράγμα ξέρουνε. Να λένε πράγματα που δεν τα καταλαβαίνουνε τα παιδιά. Κι ύστερα σωπαίνουνε. Μα τα καημένα τα παιδιά ένα πράγμα βλέπουν.

Ότι τα σπίτια τους γιόμισαν κρυαμάρα και κατσουφιά. Ότι χάθηκε απ” τα μαγαζιά το τυρί, ο χαλβάς, το λάδι, τα ζαχαράτα. Ότι οι χαρακόποι σταμάτησαν για πάντα τα γλέντια τους. Κι ότι οι γύφτοι αντί να φυσούνε στα κλαρίνα τους φυσούνε τα χέρια τους για να τα ζεστάνουν.

Αυτά μόνο ξέρουνε τα παιδιά. Κι ένα άλλο ακόμη. Ότι με τον πόλεμο όλα χάσανε τη γλύκα τους και τη νοστιμιά τους. Καμιά χάρη πια έχουν τα παλιά παιχνίδια. Και το κακό είναι ότι δεν μπορούν να φκιάσουν καινούργια. Μα και να μπορούσαν πάλι άδικα θα κόπιαζαν. Γιατί τι νοστιμιά έχει ένα παιχνίδι αν δεν καθίσει από πάνω του ένας μεγάλος στο να θαυμάσει;

Οι παππούδες σκέφτηκαν με τις γούνες τους κι ολοένα συλλογιούνται και κάπου κάπου φτύνουν. Όσο για τις γιαγιάδες …… καλύτερα ας μην πούμε τι κάνουν. Μόνο βήχουν, σωπαίνουν και βλαστημάνε.

Κι ένα άλλο πράμα ακόμα δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τα παιδιά. Αφού ο πόλεμος ήταν τόσο κακός γιατί τον φέρανε; Γιατί – όπως δείχνουνε τα πράματα – ο πόλεμος δεν ήρθε μόνος του. Κάποιοι τον φέρανε. Και τότε γιατί δεν τον διώχνουν να πάει στον αγύριστο;

Διαφημίσεις
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.