Μια φορά και έναν καιρό…


Δεν υπήρχε ούτε το τίποτα.
Αλλά ξαφνικά εμφανίστηκε Κάποιος.
Κάποιος, γεμάτος σοφία, αγάπη και δημιουργική ικανότητα.
Και έτσι δημιούργησε. Τα πάντα. Ορατά και αόρατα.
Αλλά εκείνα που δημιούργησε δεν του έφτασαν και θέλησε να πολλαπλασιάσει τον εαυτόν του. Αλλά επειδή ήταν μοναδικός, ήταν και ανεπανάληπτος. Έτσι, αρκέστηκε στο να δημιουργήσει κάποιον άλλον, με την ίδια εικόνα και με τις ίδιες ‘εν δυνάμει’ δυνατότητες, όπως Αυτός. Και του έφτιαξε επίσης και μία σύντροφο με τα ίδια χαρακτηριστικά.
Και έτσι όλα, από τον Έναν και κάτω, ήταν διπλά. Διπλά και αντίθετα.
Προνόησε όμως, ώστε να υπάρχει σύνθεση στην αντίθεση, που και αυτή η σύνθεση να είναι εξίσου δημιουργική, αλλά σε πιο χαμηλές οκτάβες.

Και η αγάπη του Ενός ήταν τόση, ώστε προσέφερε πλήρη ελευθερία αποφάσεων και κινήσεων σε αυτά τα ιδιαίτερα και παρόμοια δημιουργήματά του. Προσέφερε αυτό που εμείς λέμε ελευθερία βούλησης.
Και τότε αυτά τα δημιουργήματα, οι άνθρωποι, άρχισαν να μαθαίνουν την δημιουργία με τον εύκολο, αλλά επώδυνο τρόπο. Έτσι ήθελαν…
Και άρχισαν να κατεβαίνουν στα σκαλοπάτια της γνώσης. Κάθε κάθοδος ήταν και απομάκρυνση από την Πηγή. Έτσι ήθελαν…
Και αφού πολύ απομακρύνθηκαν και ξέχασαν εντελώς ότι οι εμφυτευμένες δυνατότητές τους ήταν δημιουργικές στα ανώτερα επίπεδα ύπαρξης, προτίμησαν να δημιουργούν στα κατώτερα επίπεδα ύπαρξης. Αλλά αυτή η δημιουργία, με καταστροφή έμοιαζε περισσότερο.
Αυτό προκάλεσε την απέραντη θλίψη του Ενός.
Και τότε Αυτός, αναδιπλούμενος στο Πνεύμα του, κατήλθε σε ανθρώπινο επίπεδο και ενσαρκωμένος μέσω άσπιλης γέννησης, σήκωσε στους ώμους του όλα τα ατοπήματα των αγαπημένων του τέκνων, των ανθρώπων, ώστε να απαλλαγούν από αυτά και να ξαναθυμηθούν την θεϊκή τους καταγωγή. Και να επιστρέψουν στην Πηγή, εάν το θελήσουν.
Και το ενσαρκωμένο Πνεύμα Του, ο Μονογενής Του Υιός, υπέφερε την σταύρωση για αυτήν του την δράση, από τα ίδια τα αγνοούντα τέκνα του. Και πόνεσε και πέθανε σαν άνθρωπος. Αλλά αναστήθηκε σαν θεός. Και ποτέ δεν μετάνιωσε για αυτό.
Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι το θείο δράμα επαναλαμβάνεται από τότε μέχρι σήμερα, μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Συνεχώς!!!
Στην επανάληψη αυτή, καθένας παίζει (λόγω της ελεύθερης βούλησης του), τον ρόλο του.
Άλλοι κάνουν πως δεν θυμούνται. Έτσι θέλουν…
Άλλοι θυμούνται με διαλλείματα. Έτσι θέλουν…
Άλλοι δεν θυμούνται καθόλου. Έτσι θέλουν…
Άλλοι θυμούνται και μετα-νοούν. Έτσι θέλουν…
Και λίγοι επιστρέφουν ταπεινά. Έτσι θέλουν…

Η επιστροφή δίνει χαρά σε Εκείνον. Και διάθεση για να συνεχίσει. Να συνεχίσει να τροφοδοτεί τα τέκνα του, να τα αγαπά, να τα φροντίζει, να τα περιμένει με ανοιχτή αγκαλιά, ώστε να τα δει να δημιουργούν όπως Αυτός!!!

Γιατί η Δημιουργία δεν φαίνεται να έχει τέλος!!!

fairy-tales-kids-1920x1440

Πηγή: ΗΡΩ


Περὶ τοῦ/τῆς: aaatosmihalis

Έλλην ορθόδοξος, καθολικά διαμαρτυρόμενος, πάσχων εκ οξείας ανεγκεφαλίτιδος με σποραδικές κρίσεις εξυπνάδας.
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα Συνεργατών. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Μία ἀπάντηση στὸ Μια φορά και έναν καιρό…

  1. Ὁ/ἡ Ευλαλία γράφει:

    Παρα πολύ ωραιο κειμενο! εξαιρετικο!

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...